mała czcionka średnia czcionka duża czcionka wielkość tekstu



Historia

W czasach rosyjskich w Łodzi funkcjonowali jedynie tzw. sędziowie pokoju, których biura mieściły się w wynajmowanych lokalach. Sąd Okręgowy znajdował się w gubernialnym Piotrkowie Trybunalskim. W niepodległej Polsce, gdy Łódź stała się stolicą dużego województwa, jednym z najbardziej prestiżowych dla miasta zadań stało się wzniesienie reprezentacyjnego gmachu sądowego. Zadanie to powierzono architektowi powiatu łódzkiego Józefowi Kabanowi (po 1945 r. noszącemu nazwisko Korski). W 1925 r. powstał projekt dużego zespołu gmachów mieszczących Sąd Okręgowy, Hipotekę i Sąd Grodzki, zajmującego teren przy Placu Henryka Dąbrowskiego i ul. Gabriela Narutowicza, w części miasta, która w latach międzywojennych zyskiwała nowe oblicze. Z racji konieczności poczynienia oszczędności i zmniejszenia kubatury zespołu J. Kaban w 1927 r. opracował nową wersję tego planu. Klasyczne formy architektury z wcześniejszego projektu poddane zostały w niej modernizacji.

Ostatecznie w latach 1927-1932 wzniesiono główny budynek zespołu - gmach Sądu Okręgowego, przez lata łódzki Sąd Wojewódzki, dziś znów Sąd Okręgowy stojący frontem do Placu Henryka Dąbrowskiego, na rogu ul. G. Narutowicza. Pozostałe elementy planowanego kompleksu nigdy już nie powstały, a śladem pierwotnych zamierzeń jest jedynie część zarezerwowanego na tyłach sądu pod ich budowę placu.



Wzniesiony gmach sądowy swoją poważną, choć oszczędną w środkach architekturą, wzbudził duże uznanie i okrzyknięty został jednym z najwybitniejszych dzieł architektury polskiej lat trzydziestych. Był to okres, kiedy popularnością cieszyły się właśnie tego rodzaju dostojne, a nawet monumentalne motywy.

Długą elewację frontową budynku regularnie dzieli rytm pilastrów o oryginalnych palmowych kapitelach, a górą zamyka horyzontalny pas fryzu - w części centralnej budowli wypełnia go relief ze sceną sądu Temidy, a na osiach bocznych motyw antycznych rózg liktorskich. Formy klasyczne przyjęły tutaj formę zmodernizowaną, daleką od dosłowności. We wnętrzach zaś odnaleźć możemy, zachowane jeszcze do dzisiaj, elementy wystroju nawiązującego do sztuki dekoracyjnej. Budynek ten jest jednym z najciekawszych przykładów w tzw. architekturze polskiej okresu międzywojennego, opartego o motywy klasyczne. Dostojnością i szlachetnością zastosowanych form do dzisiaj silnie oddziałuje na widza jednoznacznie kojarząc się z funkcją dla jakiej powstał - ze służbą prawu i sprawiedliwości.

Pokaż metryczkę tego dokumentudrukuj
Podpisał: Janusz Rosiak
Dokument z dnia: 22.09.2008
Dokument oglądany razy: 6 015
Opublikował: Janusz Rosiak
Publikacja dnia: 22.09.2008

Ukryj metryczkę tego dokumentudrukuj